" 100 deuren - ? het onverwachte antwoord "

Dat project werd in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België van juni 2004 tot November 2004 verwezenlijkt

De organisatoren waren : de Musea voor Schone Kunsten van België, de WCRP - Belgium (Godsdiensten voor de Vrede), een kunstenares Charline Mahy, het Fonds Parvati. De foto's werden genomen door Françoise Tack van de stichting Magritte en Charly Herscovici -als instellingen : het cultureel centrum van de gemeente St-Lambrechts-Woluwe, Wolu-Cultuur ; de locale openbare bibliotheek van St-Lambrechts-Woluwe - de associatieve wereld : Cultuur en Democratie, de trommels van de vrede, de president van URI - Europa, Jean-Matthieu Lochten, een commerciële onderneming, Trimetal.

De deelnemers waren scholen van België van verschillende netwerken : de school Parc Malou, de Bossaert School, La Charmille School, de Swartenbroek school, de St Jozef School - Ukkel, scholen uit Nepal - ziekenhuizen : St-Luc : Kinderen van de Kapp, een psychiatrisch centrum : La Petite Maison in Chastre - politieke verantwoordelijken : de burgemeester van Koekelberg, de Heer Pivin en de schepene van de opvoeding, Mevrouw Génicot, de schepene van het onderwijs van Woluwe, Mevrouw Louis, de schepene van de erediensten van de stad Brussel, Mevrouw Noël, de Ondervoorzitter van het Brussels Parlement, de Heer Chabert, zoekers : Marc Campine, zoeker in vergeleken Filosofieën aan de VUB, de Focolari
beweging ; vertegenwoordigers van verschillende taalkundige en godsdienstige gemeenschappen : boeddhist, protestant, joods, mohammedaans, katholiek, orthodox.

De sterke punten van dat project waren enerzijds : zijn diepe ondervinding schriftelijk te leren uiten met de schilderkunst, vanaf overwegingen, lecturen, foto's ; anderzijds : na een artistiek parcours dat gevoelig maakte voor de problematiek met werken uit verschillende tijdperken en culturen, eenzelfde gebied te leren delen op een echte deur en er de zichtbare elementen waaruit ze bestonden bij te integreren. Dat experimenteringsterrein heeft toegelaten zijn eigen identiteit grondig te leren kennen, deze uit te drukken en te verrijken met die van de partner. Die partner was geen bekende, was niet één van de " onzen " ; hij kwam van een andere school, een andere cultuur, een andere godsdienst of een verschillende opvatting ; er bestond een andere communicatiewijze. Op de dag voor families van verschillende godsdiensten was het mogelijk talrijke deuren te openen : een Marokkaanse moeder voelde zich dicht bij de nostalgie van Chagall en heeft een onvermoede artistieke wereld ontdekt. Deze heeft bij haar de wens te leren lezen ontketend . Gedurende de picknick, zoals ook gedurende de vernissage ontdekten Jood, Nepalees, Moslim, Katholiek, Protestant, tekstuitlegger, kind, grootouder, filosoof, politieker, journalist elkaar in een gemeenschappelijke nadenking en verwezenlijking… De bezoekers integreerden zich meteen in het project door ook schriftelijk hun opmerkingen te uiten, naar het voorbeeld van de aan de muur hangende teksten in verschillende talen.

Aan alle fasen van het processus van het project : in de organisatiecommissie zoals in de werkplaatsen, tijdens de tentoonstelling, bevonden de deelnemers zich in de aanwezighijd van tegenstanders die ze moesten ontdekken als "partners". Vanaf de op te merken werkelijkheid, deelde iedereen "zijn" echt of ideologisch gebied om een gemeenschappelijk objectief te bereiken, in harmonie, met ieders deelneming !

De tentoonstelling van de deuren vond plaats in de Koninklijke Musea van België, te Brussel, van 15 oktober tot 7 november 2004. De promotie, de vernissage : toespraak, receptie waren helemaal op zich genomen door deelnemers zoals ook het deelnemen aan radiouitzendingen : RCF, Radio Judaïca, Radio Cyclone.

Het project is op het ogenblik in onderzoek voor Antwerpen en het wacht alleen maar op partners om zich in andere grote musea van Europa te verspreiden.